Antonelli'nin Ayakları Yere Basmıyor, Ama Kafası Tam Yerinde

Birkaç gün önce bu sütunda şunu yazmıştım: Antonelli Austin'de podyumun en üst basamağını alacak, Verstappen ise ilk iki sıraya giremeyecek. İkisi de gerçekleşti. Söz, tutuldu.

Şimdi asıl meseleye gelelim.

Toto Wolff, yarış sonrası bir basın toplantısında Kimi Antonelli'nin ofisine girip koltuğa yaslandığını, ayaklarını masaya uzatarak 'Bu çok komik, şampiyonayı hiç düşünmüyorum' dediğini anlattı. 123 puanlık fark, bu tür sahnelere zemin hazırlıyor; anlıyorum. Ama Wolff'un söylediği sadece bu değildi. 'Bu onun yapısında var,' dedi, 've bunun eğitimle kazanılabileceğini sanmıyorum.'

Bir sporcuda baskıya karşı doğal soğukkanlılık, teknik üstünlükten çok daha nadir rastlanan bir şeydir. Austin bu ikisinin aynı anda göründüğü bir yarıştı.

Şu an Antonelli'nin önündeki tek matematiksel engel şu: George Russell veya Lewis Hamilton Mexico City'de birinci bitirirse ve Antonelli dokuzuncunun gerisinde kalırsa, taç bir hafta daha ertelenir. Başka hiçbir senaryo şampiyonluğu tehdit etmiyor. Bu, 'neredeyse kesin' demek değil; yarışın kendisi hâlâ masa üstünde.

Peki rakiplere ne oldu? Verstappen ön sıradan iyi bir başlangıç yapamadı, yarış boyunca Leclerc ile ikinci sıra için kapıştı ve sonunda üçüncüyle yetindi; bu onun art arda altıncı podyumu. Ama Red Bull ile Austin arasındaki mesele bitmedi; pist zemininin kuruluma faturası, elde ettiği sonuçların içinde hâlâ okunuyor.

Leclerc ise başka bir hikâyeydi. Cuma antrenmanlarının en hızlısıydı, dörtte birden harika bir Ferrari performansı sergiledi, Norris'i ve Verstappen'i geçerek ikinci oldu. Benim okumama göre bu yarış Leclerc'in değil Antonelli'nin oldu; ama Leclerc'in yaptığı, kaybeden olarak değil rakip olarak sahne almaktı. Bunlar aynı şey değil.

Russell cephesinde tablo daha karmaşık. 'Hız berbattı' dedi; beş saniyelik cezanın da işin içinde olduğunu ekledi, ancak Piastri'nin peşinde geçirdiği 26 turda geçiş yapamaması başka bir sorunun işareti. İki Mercedes aynı yükseltmeyle Austin'e geldi; biri yarışı yönetiyor, diğeri yarışın içinde kayboluyordu. Bu farkı yalnızca araçla açıklamak, Antonelli'nin yaptığına haksızlık olur.

Monza'dan bu yana Wolff'a verilen her soruda Monza ile Austin karşılaştırması yapılıyor. 'İkisi de çok iyiydi ama Austin, execution açısından daha iyiydi' diyen Antonelli'nin kendisiydi. Ev sahibi kalabalık, o 19. sıradan gelmenin duygusu; bunlar Monza'yı özel kılıyor. Austin ise sürecin ne kadar olgunlaştığını gösteriyor.

Mexico City, haftaya burada. Antonelli şampiyon olacak mı? Sayılar 'evet' diyor. Tek kalan soru, hangi anın tarihe geçeceği.