Boğaz Konuşuyor: Vurulmuş Katar Tankeri Konuşma Kürsüsünün Söylemeyeceği Şeyi Anlatıyor

Katarlı kargosunu taşıyan sıvılaştırılmış doğal gaz tankeri bu hafta Hormuz Boğazı'nda bir mermiye vuruldu ve o merminin fiyatı —kim fırlattıysa— o sularda geçecek her gemi için sonraki çeyrekte tetiklediği sigorta prim ayarlamasından hemen hemen kesinlikle daha düşüktü. İşte asimetrik deniz baskısının tüm mantığı bir cümlede özetlenmiştir. Boğazı kapatmanıza gerek yoktur. Sigortacılara birinin kapatmak isteyebileceğini inandırmanız gerekir.

Burada dikkat edilecek karar vericisi ne Doha'da ne de Washington'da değildir. İran güvenlik mimarisinin neresinde —dürüst söylemek gerekirse, Devrim Muhafızları'nın deniz bileşeni ile seçilmiş hükümet arasındaki komuta zinciri hiçbir zaman düz bir çizgi olmamıştır— inkarlanabilir olacak şekilde kalibre edilmiş bir atışı onaylayan kişi/kurumlardır. Bir füze savunması değil, bir mermi. Amerikan bayrağı taşıyan bir gemi değil, Katarlı kargo. Mesaj açıktır: atardamara ulaşabiliriz, onu kesmemeyi seçtik, bunu kısıtlama olarak değerlendirin.

Bu arada Amerikan Başkanı, 'anlaşma perimetreleri' dediği şeye atıf yaparak İran'a karşı planlanan bir saldırıyı iptal ettiğini açıkladı. Bu ifade durup düşünmeye değerdir, çünkü bildiğim herhangi bir müzakere geleneğinde teknik bir terim değildir. 'Perimetreler' bir anlaşmanın etrafına çizilen bir şeyi —bir çit, metin değil— imah eder. Bu kabaca görüşmelerin fiilen nerede durduğunun resmidir: kimse hiçbir şeye katılmamıştır, ama herkes hiçbir şeye katılmamış olduğu odanın şekline katılmıştır. Bu, çekim başlamamış olması bakımından ilerlemedir. Başka hiçbir anlamda ilerleme değildir.

Yine de aynı haber döngüsünde İsrail saldırıları Gazze'deki evlerde sekiz kişiyi öldürdü; Washington da Hamas'ın silahsızlandırılması ve buna karşılık İsrail'in çekilmesi için bir plan açıkladı. Bu iki olguyu birbirinin yanına yerleştirin ve mevcut Amerikan Orta Doğu duruşunun tüm yapısal sorununu elde edersiniz. Washington'daki konuşma kürsüsü sıralanmış bir gerginlik azalması tanımlar. İsrail savunma bakanlığındaki bütçe kalemi —hava operasyonları, mühimmat, haftalar önce onaylanmış hedef dosyaları ve bir basın konferansını umursanmayan— başka bir şey tanımlar. Bir devletin podiumda söyledikleri ile lojistik kuyrukunun zaten yaptıklarının arasındaki fark gerçek politikadır. Geri kalan her şey koreografi.

Mısır Başkanı Cumartesi günü Fransız mevkidaşı ile telefonda konuşarak sıcaklığı düşürmeye çalışırken geçirdi; bu, diplomasinin bir merdiveni tutarken üçüncü kişi çatı ile tartışan iki kişiye eşdeğeridir. Mısır'ın Gazze üzerinde gerçek kaldıracı vardır —Refah kapısı, Hamas'a istihbarat kanalı, mevcut hükümetten önce uzanan İsrail askeri istihbaratı ile sessiz anlaşmalar— ve Fransa'nın hemen hemen hiçbiri yoktur. Ama Fransa'nın Mısır'ın ihtiyaç duyduğu bir şeye sahiptir: Amerikan planının yeniden yazıldığı odanın içinde Avrupa'nın sesi, ve işte bu çağrılar sırasında müzakere edilen ticaret. Barış değil. Erişim.

Buradaki örüntü herhangi bir mevcut bakanın yaşından daha eski. Herhangi bir büyük güç Orta Doğu için bir çerçeve açıkladığında, bölgesel aktörler hemen çerçeveyi değil, çerçeveye göre kendi konumlarını müzakere etmeye başlarlar. Katar, LNG kargolarının Körfez ticaretinin dokunulmaz birimi olmaya devam etmesini istiyor. İran, herhangi bir 'perimetre'ye fiyatlandırılmış yaptırımlar kaldırması istiyor. İsrail, silahsızlandırma maddesinin operasyonel olarak anlamsız ve çekilme maddesinin operasyonel olarak ertelenebilir olmasını istiyor. Mısır, yeniden inşa parası geçen adres olmak istiyor. Plan kendisi hemen hemen yan bir konudur. Plan alt-müzakerelerin gerekçesidir.